با آه خود آیینه‌ها را آشنا کردم

کوهم که پژواک تو را تنها صدا کردم

آرام آرام از کنار من گذر کردی
دل را به عطر هر نسیم‌ات مبتلا کردم

خاکسترم را باز در آتش کشاندی تا
ققنوس‌ها را در هوای تو رها کردم

تردید دارد عشق در دستان سودابه
الحق سیاوش را در این بازی فنا کردم

خورشیدکم! شب وحشت بی‌انتهایی داشت
آخر تو را درقصه‌های خود خدا کردم

مرضیه عطایی” ارغوان”