از قتل عام روزها بیزارم. چند سال است ولع فشردن لحظه‌ها را دارم. از بیهودگی فراری‌ام. نوشتن تمام خلأ ها را جبران می‌کند و من با نوشتن بر تمام بطالت‌ها پیروز می‌شوم. خبر خوش این که به نوشتن معتاد شده‌ام. یک اعتیاد شگفت. چند روزی که سفر بودم و به اجبار از میزم و فضای نوشتنم دور بودم، آشکارا سردرگم و پریشان شده بودم. جهت دل‌مشغولی مقدسی، چه حال و هوای خوبی!