هلاهلِ تنهایی دم می‌کنم عطر تو را چنگ می‌زنم و باد زوزه‌اش مرثیه‌خوانیِ خُناق است هنوز گیس‌باف‌هایم را به کوچه می ریزم نردبان یواشکی‌ می‌سازم تا آواز زنجره‌ها گم شود در حبس نفس‌هایمان در التهاب لب‌ها و بوسه‌های کبود و

  دورم کن از دو‌راهیِ تردید بشکن حباب شیشه‌ی تنهایی چیزی بگو، سکوت مرا بلعید   مرضیه عطایی «ارغوان»    

کوچه خالی شد نگاه تو ترسید پشت درخت توت پنهان شدم من زوزه‌ی باد می‌پیچید در گوش کوچه زن همسایه بین بوسه‌های ما گم شد عصر تابستان بود خواب هفت‌سنگ و عروسک‌بازی دیده بودیم ما بادهای داغ در کوچه‌ها می‌لولیدند