🔹نسیم عطر تو را داشت، طوفان شد.

🔹هوا آن قدر آلوده بود که پرندگان راه آشیانه‌ را گم کردند.

🔹حاصل‌جمع پروازها را به قلب شکارچی شلیک می‌کنم.

🔹ویروس کرونا خودکـشی کرد.

🔹موج گهواره‌ی ماهی بی‌تاب شد.

🔹پرواز شکار نمی‌شود.

🔹طوفان، دیوانه‌ترین باد است.

🔹گاهی حرف شنوی سکوت حوصله سر بر است.

🔹بهار تمام پنجره را گلدوزی کرد.

🔹حزب باد آتش را شعله‌ورتر کرد.

🔹روزنه‌ی امید اعدام نمی‌شود.

🔹باران همآغوش رود بی‌قرار شد.

🔹حوض خالی از ماهی، گورستان گربه است.

🔹باد قاصد رازداری برای این همه بوسه نبود.

🔹با هزارپا و چهل چشم بر سر قرار حاضر شدم.

🔹کمر گرسنگان زیر بار زندگی خم شد.

🔹تا آخرین فشنگ با زندگی جنگید.

🔹قفس به خاک پای پرواز هم نمی‌رسد.

🔹زمستان تا رسیدن بهار خودش را سرگرم می‌کند.

🔹چشمهایت شب پره‌های بی تاب شب منند.

🔹گل بوسه‌هات باغ و بهار و بهشت‌اند.

🔹چکاوک از تنهایی خود برای باغ سرود ساخت.

🔹شب‌نشینی شب پره‌ها خیالم را چراغانی می‌کند.

🔹سینه‌سرخ عاشق‌ترین پرنده است.

🔹آغوش تو شومینه‌ترین گرمای زندگی ست.

🔹این تُنگ کوچک، برای ماهی تشنه دریاست.

🔹گربه در تنهایی حوض و حیاط و ماهی، پایش را از گلیمش دراز‌تر کرد.

🔹نگاه شکارچی پر از حسرت پرواز است.

🔹حالا که هرکسی ساز خودش را می‌زند، دیگر‌  این  سمفونی گوش خراش است.

🔹مرگ و زندگی برای آزادی سرود می‌خوانند.

🔹شب را به اندازه‌ی دلتنگی‌هایم برای تو دوست می‌دارم.

🔹با تماشای ماهی‌ها در حوض، گربه حسرت آبشش دارد.

🔹پرندگانی که پیمانه‌ی پرواز را سر کشیدند، در لایتناهی آسمان محو شدند.

مرضیه عطایی«ارغوان»