شعر تنها بهانه‌ای برای هزار گونه گفتن «دوستت

  من به چشم‌های تو که هر روز در

عطر بهار نارنج باشد و تو نباشی؟ کجای این

  چشم‌های تو را شعر می‌کنم دست‌های تو را

شب را به «دوستت دارم »‌های تو پیوند می‌زنم

  تو باشی تمام دنیا بهشت است تمام ماه‌ها

تو راهی شو رها راهی شو من اما راه

  . زندان همین‌جاست زندانِ بی دریچه اینجا که

لابه‌لای ململ بوسه‌هایم خانه داری تو دور از چشم

بوسه‌هایت پیامبران مهربانی بودند با اولین بوسه رستگار شدم