🔳  ساحر یا شاعر

شعر باور به اعجازِ اتحادِ کلمات است. اینکه چند کلمه را چنان با هم بیامیزی که رستاخیزی برپا شود. گاهی می‌تواند یک روایت زیبا از یک اندوه باشد، یا به تعبیری آراستن اندوه است. گاهی هم فریادِ یک شادمانی بزرگ است. شاید هم یک آیین هنرمندانه و خاموش باشد. موزون و خیال انگیز است.  وزن درونی یا بیرونی‌اش فرقی ندارد، مهم این است که با وجود تو هم‌آهنگ شود و انقلابی بر پا کند.  شعر تعریف کردنی نیست، نوشتنی ست. به نقل از رضا براهنی:

«برای شاعر شدن
تنها کلمه کافی نیست
تجربه‌ی دوزخ به اضافه‌ی کلمه یعنی شاعر».

مرضیه عطایی «ارغوان»