آسوده‌ترین دختر حوا بودم ای عشق چه خوب شد شکارم کردی   مرضیه عطایی«ارغوان»  

  سایه‌ی کبود ابرا رو سرم من و هق‌هق دل ناباورم کوله بار سفر و بستی یهو انگاری شکسته شد بال و پرم پیرهن قرمزتو نبر، بذار تو که نیستی بغلش کنم یه کم عطر تو بپیچه تو مشامم و

پنجره رو باز می‌کنم تو کوچه فریاد می‌زنم تا گوش دنیا کر بشه اسم تو رو داد می‌زنم به عقل جن نمی‌رسه دلم کجا اسیر شده کجا گلوش گیره؟ کجا؟ چرا بهونه‌گیر شده رد میشی از کوچه ولی نگات همین‌جاس